Dışarıdan sesler duymaya başladık: Hulaaaan, anan bacın yok mu hulaaaan senin! Piç, bok, göt!

Soluma dönüp camdan dışarı baktığımda kol arasına sıkışmış bir kafa, yanımdaki cama doğru hızla ilerliyordu. Allah’tan cam da kafaya doğru ilerlemiyordu, yoksa bilindik bir fizik problemiyle karşı karşıya kalabilirdik.

Neyse, sonracığıma o kafa cama girdi. Artık hemen yanımda kafalı bir cam bulunmaktaydı. Tabii, bu olaylar senin bu yazıyı okuduğun sürenin 100′de biri bir hızda gerçekleşti. Ben de kendimi 50′de biri bir sürede dışarı attım.

Neymiş efendim, tüyü bitmemiş genç bir çift dolmuşa binerken arkadaki hırbolardan biri “offf anammm” gibi bir laf atmış. Sevgilisine atılan lafı kaldıramayan çocuk da hırboya dayılanmış. Ama hırbo adın da anlaşılacağı gibi çocuğun kafayı cama sokmuş. (edit)

Olum, hem cinslerim, size diyorum, azıtmayın lan iki dakka!

He, olay nasıl bitti? Kafası cama giren çocuk bir de minibüsçülerden dayak yedi. Neden camı kırdın diye!!!

Trende eziş büzüş oturan o eleman metrobüste manken kesiliyor, yeminlen!
Güneş suratlığı(suratı kapatan güneş gözlüğü) takmış kız ise sanki Victoria’s Secret yolcusuna dönüşüyor.

(fotoğraf şahit olduğum olaya ait değil. o an çekemedim.)

Sarı dolmuştayım. Bir teyze el etti. Belli ki 23 Nisan coşkusunu yaşamış, eve dönecek. Durduk.
Teyze binmek istiyor ama binemiyor. Bir çıkıyor, bir iniyor. Tutunacak yer bulamıyor. Şofer tutacağı gösteriyor. Ama dinlemiyor. Derken bir yere tutundu.  Kendini yukarı doğru çekti ama teyzem yine gelemedi. Ve kapının etrafını çevreleyen siyah lastik olduğu gibi söküldü. Kapı kapanmıyor.

Reytingler yükseliyor. Dalaşma:

Teyze: Bir tutacak koyar insan şuraya.
Şofer: E teyzem, gösteriyorum ya! Şurda!
Sesi yükselmiş Teyze: O çok uzak! Nasıl tutunayım ona! (Tutacak kapı girişinde)
Şofer: Ben anlamıyorum ki sizi!
Sesi Çok Yükselmiş Teyze: Sus! Paranıza kıyıp bi’ tutacak yaptırmıyorsunuz arabaya. Nerde o eski İstanbul şoferleri! Ahhhh! Haksızlığınızı hiç kabul etmeyin zaten. Sizin gibilerle doldu taştı burası. Terbiyesiz. Ahhh Atatürk ahhhh! (Anaaaaa! Sen olayı Atatürk’e nasıl bağladın öyle ama teyzeciğim, gözünü sevem, elini öpem.)

Haksızlığa uğramış dolmuş şoferi hırsı nasıl bir şeydir, bilir misin?! Ani frenlemeler, sık dur-kalklar ve acı çeken gaz pedalı.

Yolun geri kalanını da teyzenin içten kaynamalı motor kıvamında ara ara attığı laflar ve kaptan şoferin gaza asılmasıyla tamamladık.

Askerlik….

Özlenmesi gereken bir yer ancak geri dönülmemesi gereken bir yer. O kadar söyleyeyim. Tutarsızlığı sen anla!

* We have to go back Jack, we have to go back!!!

Neden?

Çünkü askere gidiyorum.

He, olur da askerde şofer falan olurum, interneti çeken bir yere düşerim, o zaman yazmaya devam.

Şimdilik, eski yazıları okuyun.

Seçin, Okuyun:

Obama

Ben de İstanbulluyum!

Takvim

Korkutmayın!

Büyük Kaza

Otobüs Romatizması

Dönünce görüşürüz. Öperim.

Bence der!

Tıklagül!

A: “Hızlı Tren” olmaz mı patron?

B: Olmaz! Bundan önceki trenlerimiz yavaş mıydı?! Böyle “uçak kadar hızlı ama yerde gideninden” demek lazım. Mmm??

A: “Tek Rakibim THY” olsa?

B: Kamil! İsim bul diyorum, slogan değil.

A: Buldum! “YHT”! Tersten THY oluyo. Hem Türk Hava Yolları’na da tersten ayar vermiş oluruz.

B: Aferin lan Kamil! Açılımına da Yüksek Hızlı Tren dedik mi oldu bu iş.

Ya da işaret parmaklarıyla burun uçlarına aşk dokunuşları yapan sevgi pıtırcıkları,

Bu hallerinizi Söğütlüçeşme banliyö tren istasyonundaki yürüyen(yürütülen)* merdivenlerde de görmek istiyoruz!

Be hey sevgili sevgililer; aşk ise her yerde aşk. Metrodaki hedef kitle ile trendeki hedef kitle aynı olmayabilir ama bırakın mekanına göre değişen sevgi gösterilerini.

Rahat Olun. Relağkssss.

*Yürütülen merdiven dedim, çünkü inanıyorum ki o yürüyen merdivenlerin altında maden işçisi gibi çalışan istasyon görevlileri var. Ve ellerindeki dümenle merdivenleri yürütüyorlar. Giden bilir.